كاراته ( هنر مردم مشرق زمين ) :
كاراته يا مبارزه با دست خالي از دير باز در ميان اقوام و ملل مختلف در فرمهائي گوناگون وجود داشته است و براي آن نمي توان تاريخي درست و حتمي معلوم ساخت ، اما آنچه از كتب مختلف و روايت هاي سينه به سينه نقل شده استاد به شاگرد بدست آمده است اين است كه بوديد هاراما كه از پيروان بودا بوده با نوعي حركات رزمي هندوها آشنايي داشته و زماني كه به معبد شائولين مي رسد آنرا به ساير راهبان آموزش مي دهد تا بتوانند از خود در برابر راهزنان و زور گويان مواظبت كنند ، 18 حركت تمريني وي زير بناي حركات امروزي كاراته به شمار مي آيد .
اين هنر با هنر مردم اوكيناوا كه بين چين و ژاپن قرار داشت در آميخت و تكامل كاراته را مديون مردم اوكيناوا هستيم زيرا آنان حق حمل سلاح نداشته و مورد آزار و اذيت سامورائي هاي ژاپني و سربازان امپراطوري چين بودند ، در نتيجه مخفيانه به روش مبارزه با دست خالي روي آوردند .
در سه شهر معروف اوكيناوا يعني شوري در شمال ، ناها در جنوب و توماري اساتيد زيادي به گسترش اين هنر همت گماردند و سه سيستم معروف كاراته را مسبب نام گذاري شدند : شوريته ، ناهاته و توماريته كه هر كدام خصوصيات فني ، ظاهري و معنايي خود را دارند .
سرانجام اساتيدي چون فوناگوشي كبير ( شوتوكان ) مياگي ( گوجوريو ) مابوني كنوا ( شيتوريو) و هيروكانو ( وادوريو ) را معرفي كردند و كاراته حالتي سيستماتيك به خود گرفت ، تاتسو شيمابوكو ايشين ريو و اوياماي سنت شكن كيوكوشين را بنياد نهادند و هر روزه بر تعداد سبكها افزوده مي شود ، اما كليه سبكها معمولا يكي از سه سيستم مبارزه را دارند : كنترلي ، بادي كنتاكت و فول كنتاكت .
